Dün bir.

Bugün iki.

Evdeyiz.

Dışarıya ölümcül salgın medeniyle çıkmıyoruz.

Tedbir amaçlı.

Ama evde kalmak bize göre değil.

Sıkılıyor insan.

Hadi evli, çoluk çocuk olsa bir nebze.

Ama bekarların yalnız yaşayanların işi daha zor.

Arada balkon yapıp hava alıyorsun.

Ama yetmiyor.

Alışmışız bir kere sokaklara, gezmeye, tozmaya.

Evcimen değiliz ne yapalım yani.

Biraz geç kalkıyoruz.

Kahvaltı felan derken öğlen oluyor.

Biraz temizlik, biraz oyun, biraz tv derken akşamüstü oluyor.

Sigara içer gibi gibi balkona çıkıp temiz hava kokluyoruz.

Sonra gene yapacak bir şeyde yok.

Gözüme marketi kestiriyorum.

Gitsem bir dert gitmesen ayrı dert.

Sokağa çıkma yasağı yok.

Ama insan doğası çıkası geliyor.

Vakalarda daha çok yaşlılarda ölüm oranı fazla deyip dışarıya atıyorum kendimi.

Ekmek almak için dışarı çıkıyorum.

Sokaklar sakin insan var ama eskisi gibi değil.

Ekmek ve marketten bir iki ürün alıp eve geri.

Biraz pc, biraz bilgisayar fazla fazla sosyal medya.

Şimdilik evden çalışabileceğim bir sistem kurdum.

Sonrası Allah kerim.

Dışarıya çıkmak zorunda olanların Allah yardımcısı olsun.

Herkes evden çalışabileceği bir işe sahip değil.

Ekmek parası kazanmak zorunda olan ay sonunda kira ödemesi, elektirik ödemesi gereken insanlar var.

Onu bırakın günlük çalışıp eve ekmek götüren insanlar var.

Herkes için zor bir dönemden geçiyoruz.

Rabbim hepimizin yardımcısı olsun.

İnşallah koronavirüsünden ülke olarak çabucanak kurtuluruz.

Saygılarımla.